شروع دیابت نوع 1 در سنین بالاتر و ارتباط آن با ارتباطات شبکه ی مغزی ضعیف تر

14 مارس 2014- کودکان و نوجوانانی که بعد از سن 8 سالگی به دیابت نوع 1 مبتلا می شوند دارای اتصالات مغزی ضعیفی در بزرگسالی نسبت به کودکان و نوجوانانی هستند که در سنین پایین تر به بیماری دیابت نوع 1 مبتلا شده اند. این یافته ها با آنالیز اسکنهای مغزی 44 فرد بالغ میانسالی که از کودکی به دیابت  مبتلا شده بودند، بدست آمد. محققین علوم بهداشتی دانشگاه Pittsburghنتایج این تحقیق را در نشست سالانه ی جامعه ی سایکوسوماتیک آمریکا ارائه کردند.

پرفسور Ryanمی گوید: نوجوانی سنی است که مغز به بلوغ می رسد و ارتباطات شبکه ی مغزی که مسئول اعمال مختلف است، تشکیل می شود. او می افزاید: برای تعیین تأثیرات شروع  دیابت نوع 1 مدت کوتاهی قبل از بلوغ یا در هنگام بلوغ بر اعمال مغزی، همچنین درباره ی تأثیر کنترل خوب بیماری در این محدوده ی زمانی بر تغییر اعمال مغزی درمراحل بعدی زندگی تحقیقات بیشتری باید انجام شود.

دراین تحقیق نیمی از شرکت کنندگان قبل از سن 8 سالگی به دیابت نوع یک مبتلا شده بودند که با شرکت کنندگانی که بعد از 8 سالگی اما قبل از 17 سالگی به دیابت نوع 1 مبتلا شدند از نظر سنی و جنسی تطبیق داده شدند. همه ی این افراد  درتحقیق اپیدمیولوژی عوارض دیابت ثبت نام شدند. این تحقیق توسط محققین دانشگاه Pittsburghبرای مشخص کردن عوارض دراز مدت دیابت نوع 1 بر بیماران بیمارستان کودکان Pittsburghبین سالهای 1950 تا 1980 انجام شد.

دیابت نوع 1 معمولاً در بین کودکان و بالغین جوان تشخیص داده می شود وهنگامی حادث می شود که انسولین در بدن ساخته نشود از عوارض این بیماری می توان به تخریب  اعصاب و ارگانها اشاره کرد. درمان با انسولین و سایر درمانها تنها برای کنترل این بیماری بکار گرفته می شوند.

 دکتر Ryanبر اساس یافته های این تحقیق می گوید: یافته های ما یک نمایش کلی از اسکن های مغزی و آزمایشات انجام شده  از یک نقطه ی زمانی و انجام اسکن ها و آزمایشات مجدد 5 تا 10 سال بعد از اولین مطالعات بود. انجام این آزمایشات برای تعیین  ضعف اتصالات مغزی که ممکن است با اعمال شناختی در ارتباط باشد ضروری بود. چنانچه می توانستیم علایم ونشانه های پیش بینی کننده ای را در اسکن های مغزی بیابیم می توانستیم از اختلالات شناختی در آینده مطلع شویم. حقیقت این است که بالغین مبتلا به دیابت نوع 1 به دلیل پیشرفت های درمانی نسبت به قبل طول عمر بیشتری دارند اما این بیماری همچنان یک مشکل عمده برای اجتماع است. ویژگی بارز این بیماران اختلالات مغزی است که با اختلالاتی که درمغز افراد مسن غیر دیابتی مشاهده می شود، شباهت زیادی دارد.

به احتمال زیاد افزایش سن در این افراد سبب تشدید پیشرفت اختلالات مغزی شده و کاهش قدرت حافظه را نسبت به آنچه ما به دلیل افزایش  سن به تنهایی انتظار داریم، تسریع می کند.

اگر بخواهیم کیفیت زندگی بیماران  مبتلا به دیابت نوع 1 را افزایش دهیم باید جلوی ایجاد این اختلالات  مغزی تسریع شده با پیری در این افراد را بگیریم.

منبع: www.sciencedaily.com/releases/2014/03/140314212218.htm

سرپرست مترجمین: ماندانا فرخی نیا